Dziedziny wiedzy

Najnowsze komentarze

Newsletter

Rokowania, negocjacje PDF Print Email
R
DATE_FORMAT_LC2

Rokowania są najprostszą metodą załatwiania sporu, jeżeli powstała różnica stanowisk między państwami. Rokowania są skuteczne, jeżeli państwa będące w sporze pragną w duchu kompromisu i potrafią w wyniku przeprowadzonych rozmów uzgodnić swoje stanowiska i ustalić na przyszłość jednolite postępowanie. Ten rodzaj załatwiania sporów jest sposobem najbardziej naturalnym i najczęściej stosowanym w zwykłym toku stosunków międzynarodowych.

Inne sposoby załatwiania sporów międzynarodowych mają bardzo często charakter pomocniczy w stosunku do rokowań. Ich zastosowanie jest wynikiem uprzednich rokowań albo wymagają one jeszcze dodatkowych rokowań po skorzystaniu z nich. Na przykład po orzeczeniu komisji badawczej dotyczącym stanu faktycznego sporu, jeśli zostanie ono przyjęte przez strony, należy w drodze rokowań ustalić warunki rozstrzygnięcia sporu.

Rokowania mogą być prowadzone na różnych szczeblach: przez głowy państw, szefów rządów, ministrów spraw zagranicznych lub inne osoby upoważnione do ich prowadzenia. Zgodnie z art. 3 Konwencji Wiedeńskiej z 1961 r. o stosunkach dyplomatycznych jedną z funkcji misji dyplomatycznej jest prowadzenie rokowań z rządem państwa przyjmującego. Szef misji dyplomatycznej nie potrzebuje więc w tym zakresie specjalnych pełnomocnictw. Rokowania mogą być prowadzone ustnie lub w formie pisemnej (np. wymiana not).

Niektóre umowy międzynarodowe, w razie powstania sporu, nakładają na państwa obowiązek prowadzenia rokowań celem jego złagodzenia lub załatwienia. Jednakże, jak to stwierdził Stały Trybunał Sprawiedliwości Międzynarodowej, obowiązek prowadzenia rokowań nie oznacza obowiązku osiągnięcia porozumienia.