Adolf Hitler

Adolf Hitler (1889-1945) - przywódca III Rzeszy, urodzony w Austrii. Był samoukiem, uczył się jedynie w szkole średniej. W czasie I wojny światowej służył w armii niemieckiej na froncie zachodnim, odznaczony został Żelaznym Krzyżem za męstwo. Po demobilizacji został informatorem politycznym - służył jako tajny współpracownik władz wojskowych. W 1919 roku przystąpił do NSDAP, po dwóch latach został jej liderem.

W 1923 Hitler został skazany na 5 lat w wyniku nieudanego puczu monachijskiego. Odbywając karę napisał Mein kampf (Moja walka), będącą dokumentem programowym ruchu nazistowskiego. Żądał w niej przestrzeni życiowej (Lebensraum) dla Niemców, należnej im jako narodowi panów (Herrenvolk), co uzasadniał koncepcjami rasistowskimi, biologicznymi i agresywnym antysemityzmem.

Po przedterminowym zwolnieniu z więzienia Hitler skupił wokół siebie grono zdolnych i bezwzględnych współpracowników, takich jak Hermann Göring, Joseph Goebbels, Rudolf Hess, Heinrich Himmler czy Ernst Röhm. Z ich pomocą, wykorzystując swe demagogiczne talenty i charyzmatyczną umiejętność porywania tłumów - doprowadził do błyskawicznego wzrostu wpływów partii. Był mistrzem taktyki politycznej - jako pierwszy polityk potrafił w pełni wykorzystać nowoczesne środki techniczne (radio, samoloty). Do gwałtownego wzrostu popularności przyczynił się umiejętnie lansowany jego wizerunek jako bohatera wojennego, ascetycznego samotnika dbającego o losy Niemiec.

Adolf Hitler

Po zwycięstwie w wyborach parlamentarnych w 1933 roku przejął ster koalicyjnego rządu. Wykorzystał instytucje demokratyczne do zdobycia pełni władzy i zniszczenia demokracji. Po śmierci prezydenta Hindenburga przejął jego uprawnienia, choć pozostał przy tytule partyjnego führera i kanclerza Rzeszy. Zbudował państwo totalitarne i kierował "rewolucją narodowosocjalistyczną", polegającą m. in. na ograniczeniu prawa nienawidzonych przez niego Żydów poprzez Ustawy Norymberskie, a także na terrorze wobec wszystkich przeciwników (obozy koncentracyjne), a nawet oponentów z własnej partii (tzw. noc długich noży). Hitler za cel życia uważał utworzenie tysiącletniej Rzeszy i zapewnienie jej hegemonii światowej. Jako instrument do zrealizowania tego celu miał służyć kolosalnie rozbudowany Wehrmacht, nad którym sprawował osobistą kontrolę.

W 1938 r., przy biernej postawie mocarstw zachodnich, dokonał włączenia Austrii do III Rzeszy (Anschluss Austrii), a także zajął Sudety. Ułatwił mu to sojusz z Włochami Mussoliniego i wspólna interwencja obu państw faszystowskich w Hiszpanii. Dalsze plany ekspansji zakłócił Hitlerowi opór Polski. Aby móc rozpocząć wojnę, zdecydował się na zawarcie paktu ze Związkiem Radzieckim (Pakt Ribbentrop-Mołotow), choć dotąd zaciekle zwalczał komunizm. Po zwycięstwach Niemiec w kampaniach lat 1939-1941 i po nieudanej bitwie lotniczej o Anglię zdecydował się na uderzenie na Związek Radziecki (być może miało ono charakter prewencyjny). Po bitwie pod Moskwą przejął osobiste dowództwo nad frontem wschodnim. Popełniał coraz bardziej drastyczne błędy strategiczne, co doprowadziło do klęsk pod Stalingradem i Kurskiem. Licząc na nowe rodzaje broni był zdecydowany wszelkimi siłami kontynuować wojnę, mając nadzieję na rozpad koalicji antyhitlerowskiej. Do końca życia pozostał fanatykiem przekonanym o swym dziejowym powołaniu. 30 kwietnia 1945 roku, gdy Armia Radziecka zaczęła szturm Berlina, popełnił samobójstwo wraz ze swoją towarzyszką życia - Ewą Braun.

Newsletter



Wiadomość HTML?