Dziedziny wiedzy

Najnowsze komentarze

Newsletter

CEN-SAD PDF Print Email
C

Największa pod względem powierzchni i liczby członków organizacja regionalna w Afryce, Wspólnota Państw Sahelu i Sahary (Community of Sahel-Saharan States - CEN-SAD), powstała w 1998 r. z inicjatywy przywódcy Libii płk. Muammara Kadafiego. Skupia ona 28 państw (Benin, Burkina Faso, Czad, Dżibuti, Egipt, Erytrea, Gambia, Ghana, Gwinea, Gwinea Bissau, Kenia, Komory, Liberia, Libia, Mali, Maroko, Mauretania, Niger, Nigeria, Republika Środkowoafrykańska, Republika Św. Tomasza i Książęca, Senegal, Sierra Leone, Somalia, Sudan, Togo, Tunezja, Wybrzeże Kości Słoniowej), nie tylko - jak wskazuje nazwa - z obszaru Sahelu i Sahary. Siedzi­bą organizacji jest Trypolis. Na XXXVI Sesji Zwyczajnej OJA w 2000 r. uzyskała status Regionalnej Wspólnoty Gospodarczej (Regional Economic Community - REC) w Afryce. Do jej ce­lów należą: usunięcie barier w przepływie osób, towarów, usług i kapitału między państwami członkowskimi, promocja handlu, ustanowienie unii ekonomicznej poprzez harmonizację gospo­darki w dziedzinie rolnictwa, przemysłu, energii elektrycznej, inwestycji.

Realizacji tych zadań służyć mają instytucje powołane przez przywódców krajów CEN-SAD: Konferencja Szefów Państw, Rada Wykonawcza (przygotowująca harmonogramy integracji w różnych obszarach i nadzorująca implementa­cję postanowień naczelnego organu, jakim jest Konferencja Szefów Państw), Sekretariat Generalny (na który składa się Biuro Sekretarza Generalnego i trzy dyrektoriaty), Rada Ekonomiczno-Społeczno-Kulturalna (organ doradczy w sto­licy Mali, Bamako), Inwestycyjno-Handlowy Bank Sahelu i Sahary (Banąue Sahelo-Saharienne pour lTnvestissement et le Commerce - BSIC). Ponadto w 2008 r. powołano Siły Interwencyjne Sahelu i Sahary. Stanowią one pakt obronny, mający interweniować w razie wybuchu konfliktu między dwoma członkami lub ataku zewnętrznego na jednego z nich. Projekty ustanowienia wspólnej polityki rolnej, swobody osiedlania się oraz zakładania firm w dowolnym kraju członkowskim należy ocenić jako mało realistyczne w najbliższej przyszłości, gdyż te efekty charakteryzują dalsze etapy integracji gospodarczej.

Źródło: E. Łaźniewska, P. Deszczyński, Kompendium wiedzy o organizacjach międzynarodowych, Warszawa 2011.