Dziedziny wiedzy

Najnowsze komentarze

Newsletter

Cieśnina Magellana PDF Print Email
C

Cieśnina Magellana łączy Ocean Atlantycki z Pacyfikiem. Znaczenie tej drogi wodnej zmalało po wybudowaniu w początkach XX w. Kanału Panamskiego.

Status cieśniny został określony w dwustronnej umowie podpisanej przez Argentynę i Chile 23 lipca 1881 r. w Buenos Aires. Strony w art. 5 stwierdziły: "Cieśnina Magellana pozostanie zneutralizowana na wieczne czasy, a swoboda żeglugi zostaje zagwarantowana dla bander wszystkich państw. W celu zapewnienia tej swobody i neutralności zakazuje się wznoszenia na jej brzegach umocnień wojskowych i fortyfikacji [...]". Umowa ustanawiała całkowitą swobodę przepływu statków handlowych i okrętów, niezależnie od ich bandery.

Zakaz wznoszenia fortyfikacji na brzegach cieśniny został uchylony przez oba zainteresowane państwa w wyniku porozumienia zawartego 10 grudnia 1941 r. Zgodnie z nim, neutralizacja przestała obowiązywać, zakazano żeglugi w nocy, wprowadzono też kontrolę wszystkich statków, z wyjątkiem sojuszniczych statków sygnatariuszy. Po zakończeniu drugiej wojny światowej nastąpił powrót do status quo ante, Argentyna i Chile zaś wielokrotnie potwierdzały swobodę żeglugi. Porównanie Cieśniny Magellana z innymi cieśninami o specjalnym statusie prawnym pozwala stwierdzić, że swoboda żeglugi w niej tak statków handlowych, jak i okrętów jest przewidziana w większym zakresie.

Umowa z roku 1881 z natury rzeczy nie regulowała przelotu samolotów cywilnych i wojskowych. Można jednak przyjąć, że kwestia ta, regulowana normami zwyczajowymi oraz specjalnymi konwencjami, nie ma dużego znaczenia praktycznego, gdyż poza możliwością dotarcia do cieśniny samolotów z lotniskowców przelot nad nią z innych kontynentów bez lądowania jest praktycznie niemożliwy. Jeśli chodzi o szczegółowe zasady uprawiania żeglugi w cieśninie, to są one regulowane przepisami chilijskimi.

Źródło: R. Bierzanek, J. Symonides, Prawo międzynarodowe publiczne, Warszawa 2005.