ECOWAS Print
E

Inicjatorami powstania w 1975 r. Wspólnoty Gospodarczej Państw Zachodnioafrykańskich (Economic Community of West African States - ECOWAS) byli przywódca Nigerii gen. Yakubu Gowon i prezydent Togo gen. Gnassingbe Eyadema. Po dołączeniu w 1977 r. Republiki Zielonego Przylądka i wyjściu z organizacji w 1999 r. Mauretanii, ugrupowanie liczy obecnie 15 członków (Benin, Burkina Faso, Gambia, Ghana, Gwinea, Gwinea Bissau, Liberia, Mali, Niger, Nige­ria, Republika Zielonego Przylądka, Senegal, Sierra Leone, Togo, Wybrzeże Kości Słoniowej). Liderem gospodarczym jest Nigeria. W jej stolicy Abudży znajduje się siedziba ECOWAS.

Wysoką skutecznością cechowały się działania ukierun­kowane na zapewnienie pokoju. W 1978 r. podpisano pakt o nieagresji. W 1990 r. utworzono wojskową grupę obser­watorów ECOMOG, która stabilizowała sytuację w Liberii i Sierra Leone. W 1999 r. w stolicy Togo, Lome, podpisa­no Protokół o zapobieganiu konfliktów, siłach pokojowych i bezpieczeństwie. Na straży bezpieczeństwa stoi także Rada Mediacji i Bezpieczeństwa ECOWAS. Do ekonomicznych celów organizacji należy ustanowienie strefy wolnego han­dlu. Aby przyciągnąć bezpośrednie inwestycje zagraniczne na obszar Afryki Zachodniej, władze wspólnoty utworzyły wydział ds. promowania inwestycji transgranicznych oraz spółek joint venture.

Najważniejszym organem jest Rada Szefów Państw i Rzą­dów, która wytycza ogólny kierunek rozwoju ugrupowania. Pozostałymi organami są: Rada Ministrów, Komisja ECOWAS, Rada Mędrców, Parlament Wspólnotowy (organ o charakte­rze doradczym, składający się ze 115 przedstawicieli państw członkowskich, którzy są dobierani proporcjonalnie do liczby ich mieszkańców), Rada Społeczno-Ekonomiczna, Wspólno­towy Trybunał Sprawiedliwości z siedzibą w Abudży, Bank Inwestycji i Rozwoju ECOWAS z siedzibą w Lome. Zgodnie ze zrewidowanym traktatem ECOWAS z 1993 r. planuje się przekształcić wspólnotę w unię gospodarczo-walutową. Człon­kowie frankofońscy, skupieni w UEMOA, już zresztą posługują się wspólną walutą: frankiem zachodnioafrykańskim CFA.

Źródło: E. Łaźniewska, P. Deszczyński, Kompendium wiedzy o organizacjach międzynarodowych, Warszawa 2011.