Dziedziny wiedzy

Najnowsze komentarze

Newsletter

Ekstradycja PDF Print Email
E

Ekstradycja (łac. extra - na zewnątrz, poza), wydanie podejrzanego lub przestępcy państwu, któremu przysługuje w stosunku do niego jurysdykcja karna, w celu osądzenia lub wykonania orzeczonej już kary. Jest to akt zwierzchnictwa państwowego, w którym państwo wydaje osobę podejrzaną lub oskarżoną o przestępstwo innemu państwu, gdzie zostało ono popełnione. Prawo międzynarodowe nie zawiera powszechnego obowiązku ekstradycji przestępców. Następuje ona na wniosek zainteresowanego państwa. Jej podstawą może być dwu lub wielostronna umowa międzynarodowa albo ustawodawstwo krajowe. Analiza umów międzynarodowych oraz ustawodawstwa wewnętrznego pozwala ustalić przestrzegane na ogół przez państwa zasady ekstradycji. Z reguły państwo nie wydaje własnych obywateli i samo karze ich za przestępstwa popełnione za granicą (większość państw). Inne, m.in. USA i Wielka Brytania nic dokonują żadnego rozróżnienia ze względu na obywatelstwo i wydają przestępców; Nie są wydawani przestępcy polityczni, którym przysługuje prawo azylu politycznego (z wykluczeniem przestępców wojennych). Obowiązek ekstradycji istnieje tylko w przypadku obowiązywania odpowiedniej umowy; Estradycja może nastąpić tylko wtedy, gdy czyn będący podstawą żądania ekstradycyjnego jest przestępstwem w świetle ustawodawstwa karnego obu państw (zasada identyczności). Państwo, któremu wydano przestępcę może go sądzić jedynie za czyn wymieniony w żądaniu ekstradycyjnym (zasada specjalizacji). Z reguły nie wydaje się osób, które popełniły czyn zagrożony karą pozbawienia wolności do 1 roku. Można odmówić ekstradycji, jeżeli według ustawodawstwa państwa, w którym przebywa przestępca wyrok nie może być wykonany na skutek upływu terminu przedawnienia (nie dotyczy to zbrodni wojennych i zbrodni przeciwko ludzkości).

Źródło: C. Mojsiewicz (red.), Leksykon współczesnych międzynarodowych stosunków politycznych, Wrocław 1998.