Dziedziny wiedzy

Najnowsze komentarze

Newsletter

Ekspulsja PDF Print Email
E

Ekspulsja, czyli wydalenie, to ostateczny środek, jaki czasem państwo przyjmujące podejmuje wobec przedstawiciela dyplomatycznego. Może się ono uciekać do tak drastycznego kroku, jednakże w zasadzie tylko wówczas, gdy przewidziane w Konwencji Wiedeńskiej z 1961 r. środki zawiodły, tzn. gdy obcy przedstawiciel dyplomatyczny ogłoszony za persona non grata sam nie opuści terytorium państwa przyjmującego w wyznaczonym terminie. W takim wypadku może on być ewentualnie odstawiony do granicy, wyjątkowo siłą i pod eskortą policyjną. Również w takich wyjątkowych sytuacjach wobec ekspulsowanego dyplomaty powinny być zachowane w miarę możliwości względy kurtuazji.

Zastosowanie ekspulsji mogą usprawiedliwiać jedynie bardzo poważne i nagłe przypadki - szczególnie takie jak bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa państwa i jaskrawy przykład mieszania się do spraw wewnętrznych. Jednakże i w takich sytuacjach powinien być wyznaczony minimalny termin umożliwiający opuszczenie przez daną osobę terytorium państwa przyjmującego.

Wydalenie, które nie opiera się na oczywistych dowodach winy i któremu towarzyszy złe, uwłaczające godności traktowanie osoby ekspulsowanej, a szczególnie gdy odbywa się przed upływem wyznaczonego terminu, pociąga za sobą odpowiedzialność międzynarodową. Państwo przyjmujące ma bowiem możliwości stosowania przewidzianych przez Konwencję Wiedeńską środków - takich jak ogłoszenie za persona non grata lub osobę niepożądaną, czyli możliwość osiągnięcia celu wydalenia danej osoby ze swych granic bez uciekania się do stosowania przymusu. Ekspulsja stanowi w istocie naruszenie nietykalności osobistej, gdy ma to miejsce przed upływem wyznaczonego lub tzw. rozsądnego terminu, do którego wygaśnięcia osoba ekspulsowana korzysta z przywilejów i immunitetów, a zwłaszcza nietykalności osobistej.

Konwencja Wiedeńska z 1961 r. nie wspomina jednak o ekspulsji, stwarzając tylko pośrednie możliwości jej zastosowania. Zgodnie bowiem z jej art. 9 ust. 2 osoba ogłoszona za persona non grata lub osobę niepożądaną traci uprzywilejowany status po upływie określonego lub "rozsądnego" terminu. Ekspulsja mogłaby również nabrać cech legalności, gdyby była dokonana po uprzednim wyraźnym zrzeczeniu się przez państwo wysyłające przywilejów i immunitetów wobec osoby wydalonej, i w razie odmowy przez taką osobę opuszczenia, w określonym terminie, terytorium państwa przyjmującego.