Dziedziny wiedzy

Najnowsze komentarze

Newsletter

Eurokorpus PDF Print Email
E

Eurokorpus - wielonarodowy związek operacyjno-taktyczny liczący 50 tys. żołnierzy. Utworzony na podstawie decyzji prezydenta Francji F. Mitteranda i kanclerza RFN h. Kohla, podczas szczytu w La Rochelle w maju 1992. Podczas tworzenia jego struktur organizacyjnych państwa Unii Europejskiej podjęły decyzję o oddaniu EUROKORPUSU do dyspozycji Unii Zachodnioeuropejskiej (Rzym, 1993). W traktacie z Maastricht postanowiono, że zjednoczona Europa będzie dysponować własnymi autonomicznymi siłami zbrojnymi. Rolę zbrojnego ramienia UE wyznaczono UZE. EUROKORPUS traktowany jest jako europejski filar NATO. We wrześniu 1995 do dyspozycji UZE przekazano dużą jednostkę bojową, bardzo dobrze wyszkoloną i wyposażoną w najnowocześniejszy sprzęt. Celem tej formacji jest wzajemna obrona państw należących do UZE. Może również działać w misjach na rzecz utrzymania lub przywracania pokoju oraz niesienia pomocy humanitarnej. Zadania korpusu mogą być wykonywane w ramach UZE i NATO oraz pod egidą ONZ i OBWE. W skład korpusu wchodzą 3 dywizje i 2 brygady wydzielone z sił zbrojnych Francji, RFN, Belgii, Hiszpanii i Luksemburga. Wielonarodowe dowództwo ze sztabem korpusu ma siedzibę w Strasburgu. Stanowiska naczelnego dowódcy, pierwszego zastępcy oraz szefa sztabu są rotacyjne i zajmowane przez oficerów różnych państw (zmieniają się co 2-3 lata). Pozostałe stanowiska są obsadzane wg specjalnego klucza przez oficerów jednej narodowości. Sztab podzielony jest na dwa piony: operacyjny i wsparcia. Korpus operacyjny podlega naczelnemu dowódcy Połączonych Sił Zbrojnych NATO (SACEUR). Do działań bojowych przystępuje na podstawie decyzji Rady UZE oraz decyzji państw, które przekazały do jego dyspozycji swoje jednostki wojskowe. Utworzenie tej formacji wielonarodowej jako związku operacyjno-taktycznego wzmacnia polityczną zawartość euroatlantyckich struktur bezpieczeństwa.

Źródło: C. Mojsiewicz (red.), Leksykon współczesnych międzynarodowych stosunków politycznych, Wrocław 1998.