Dziedziny wiedzy

Najnowsze komentarze

Newsletter

Grupa 77 PDF Print Email
G

Grupa 77 - powstała w 1964 jako forma zorganizowanej współpracy państw rozwijających się. Sytuację w świecie w latach 1950-1965 charakteryzowała "eksplozja" niepodległych państw postkolonialnych. Powstał problem ich dalszego losu, rozwoju lub zastoju w zróżnicowanym świecie, podzielonym na dwa bloki wojskowo-polityczne. Najliczniejszą grupę państw stanowiły rozwijające się, stojące wobec olbrzymich i złożonych problemów ekonomicznych. Brak środków finansowych na inwestycje, zależność ekonomiczna od wczorajszych metropolii kolonialnych, niezwykle niski poziom dochodu narodowego, były barierami, których sama niepodległość nie likwidowała. Ruch państw niezaangażowanych miał pomóc w tworzeniu bardziej sprzyjającego modelu międzynarodowych stosunków gospodarczych. Jedną z takich szans było powstanie grupy 77 państw w roli międzynarodowej grupy nacisku. Było to w czasie genewskiej I Konferencji Narodów Zjednoczonych do spraw Handlu i Rozwoju (UNCTAD, 1964). Później Grupa 77 państw wzrosła do 132 państw. Chodziło o korzystniejsze mechanizmy funkcjonowania handlu zagranicznego, gdzie dominowali najsilniejsi ekonomicznie, o to jak zmniejszać przepaść pomiędzy krajami biednymi a rozwiniętymi. Szczytowym okresem działania Grupy 77 były lata 70., gdy organizowano wielkie konferencje międzynarodowe UNCTAD, na których głos Grupy 77 państw był donośny. W 1973 została przyjęta Karta Algierska krytykująca najbogatsze państwa za ich niewystarczającą pomoc biednym krajom. Były też organizowane sesje ONZ (1974 i 1975) gdzie przyjęto zasady Nowego Międzynarodowego Ładu Ekonomicznego. Liczne postulaty dotyczyły obrony interesów państw eksporterów surowców, ich cen i swobodnego dostępu do rynków rozwiniętych państw. Większość tych celów pozostała na papierze. Kluczem były problemy finansowe (wielkie zadłużenie, niski poziom pomocy zagranicznej itp.). W ostatnim 10-leciu rola Grupy 77 stale maleje. Ulega zróżnicowaniu tempo rozwoju szeregu krajów, zmalała koordynacja działań. Państwa bogate wolą przesunąć ciężar stosunków z wielostronnych na dwustronne. Zachodzą więc zmiany w sytuacji państw rozwijających się i zmniejsza się rola ich organizacji.