Dziedziny wiedzy

Najnowsze komentarze

Newsletter

Konflikty o niskiej intensywności PDF Print Email
K

Konflikty o niskiej intensywności (ang. Low-Intensity Conflicts) - konflikty zbrojne lokalne (regionalne) i ograniczone co do celów politycznych lub ekonomicznych, z zastosowaniem ograniczonych sił i środków. Mieszczą się w "skali konfliktów" opracowanej przez Pentagon, która zależnie od stopnia użycia siły obejmuje: terroryzm; działania niekonwencjonalne; działania konwencjonalne na małą skalę; Działania konwencjonalne na dużą skalę; wojna jądrowa na teatrze działań wojennych; globalna wojna jądrowa. Konfliktom o niskiej intensywności odpowiadają trzy pierwsze z wyżej wymienionych działań. Konflikty o niskiej intensywności obejmują terroryzm cywilny, partyzantkę, potyczki graniczne oraz inne formy starć zbrojnych, które nie doprowadzają do wojny między państwami. Strategia tych konfliktów zakłada utrzymanie zdolności do prowadzenia różnego rodzaju akcji o charakterze militarnym, mającym na celu opanowanie i obronę określonych terytoriów, wymuszanie posłuszeństwa, podporządkowanie sobie i ochronę ludności, narzucanie lub ochronę istniejącego systemu prawnego i porządku wewnętrznego, utrzymywanie wpływów politycznych i ekonomicznych na pewnych obszarach lub krajach. Do tego rodzaju akcji ograniczonych w czasie i przestrzeni zalicza się operacje zmierzające do: opanowania i ochrony ważnych obiektów o strategicznym znaczeniu; wsparcia wojskowego jednej z walczących stron w wojnie domowej; likwidacji grap terrorystycznych; odbicia zakładników. Angażowanie się sił zbrojnych USA w konflikty o niskiej intensywności obejmują następujące operacje wojskowe: akcje antypowstańcze przeprowadzone przez wojska rządowe ze wsparciem wojsk amerykańskich; "specjalne działania wojenne" polegające na wspieraniu sił antyrządowych (partyzanci); aktywna obrona przed terroryzmem, w ramach operacji wojskowych skierowanych przeciwko państwom oskarżonym o uprawianie lub popieranie terroryzmu. Zgodnie z dyrektywą prezydenta Ronalda Reagana na 138 z 3I V 1984 w sprawie bezpieczeństwa narodowego, działania wojskowe mogą mieć charakter prewencyjny, obronny oraz represyjny (odwetowy). W latach osiemdziesiątych wojska USA wielokrotnie uczestniczyły w operacjach militarnych realizując założenia strategii konfliktów o niskiej intensywności (Libia, Liban, Grenada, Salwador, Panama) z udziałem sił szybkiego reagowania. Ich cechą charakterystyczną była ograniczona skala celów, środków, metod i zasięgu terytorialnego oraz czasu trwania, zgodnie z zasadą "hit and run" (uderz i wycofaj się). Nie prowadziły do trwałego, militarnego zagrożenia USA i nie powodowały znaczących strat w ludziach i sprzęcie. O użyciu siły w tych konfliktach decyduje prezydent USA. Warunkiem ograniczającym jest tylko czas trwania interwencyjnie przekraczający 30 dni. Przedłużenie tego okresu wymaga zgody Kongresu.

Źródło: C. Mojsiewicz (red.), Leksykon współczesnych międzynarodowych stosunków politycznych, Wrocław 1998.