Dziedziny wiedzy

Najnowsze komentarze

Newsletter

Koncyliacja PDF Print Email
K

Koncyliacja jest metodą załatwiania sporów, w której organ międzynarodowy (komisja koncyliacyjna) po zbadaniu stanu faktycznego sporu nie wydaje wyroku, lecz zaleca konkretne rozstrzygnięcie sporu. Zajmuje ona miejsce pośrednie między drogą dyplomatyczną a drogą sądową załatwiania sporu. Koncyliacja łączy w sobie element badań i pośrednictwa (mediacji). Korzystanie z koncyliacji przewidywały liczne, zawierane w okresie międzywojennym, umowy dwustronne - tzw. traktaty arbitrażowo-koncyliacyjne (np. traktaty lokarneńskie z 1925 r.). Przewidywał ją ponadto przyjęty przez niektórych członków Ligi Narodów tzw. Akt Generalny Genewski z 1928 roku.

Komisja koncyliacyjna może być organem stałym lub niestałym. Zadaniem komisji stałej lub powołanej ad hoc jest pojednanie stron. W celu osiągnięcia tego zadania komisja spełnia ponadto drugą rolę - wyświetla kwestie sporne oraz zbiera w tym celu wiadomości czy to drogą śledztwa, czy w inny sposób. Uprawnienia organu koncyliacyjnego mieszczą więc w sobie zadania, jakie ma do spełnienia komisja śledcza. Rozpoczęcie postępowania przed komisją koncyliacyjną wymaga przedstawienia sporu przez obie strony. Czasem (Akt Generalny Genewski z 1928 r. potwierdzony przez Zgromadzenie Ogólne w 1949 r.) przewiduje się wszczęcie postępowania na wniosek jednej ze stron. Postępowanie przed komisją koncyliacyjną jest postępowaniem kontradyktoryjnym. Jej uchwały zapadają większością głosów. Komisja koncyliacyjna może po rozpoznaniu sprawy przedstawić stronom warunki układu, który uzna za odpowiedni i wyznaczyć im termin do wypowiedzenia się.

Działalność komisji koncyliacyjnej kończy się przez sporządzenie protokołu, który:

  • stwierdza, że strony doszły do porozumienia i uznały podane warunki porozumienia, albo
  • stwierdza, że stron nie można było pojednać.

Komisja koncyliacyjna nie wydaje decyzji wiążącej strony. Zadanie jej kończy się albo po wyczerpaniu możliwości pojednania, albo z chwilą, gdy nastąpiło pojednanie. Przy tym sposobie załatwiania sporów międzynarodowych decyzja ostateczna należy do stron.