Dziedziny wiedzy

Najnowsze komentarze

Newsletter

Legia Cudzoziemska PDF Print Email
L

Legia Cudzoziemska (fr. Legion Etrangere) - wielonarodowościowa formacja wojsk najemnych. Utworzona w Algierii w 1831 r. z żołnierzy rozwiązanych pułków szwajcarskich oraz cudzoziemców - uczestników nieudanych rewolucji i powstań narodowych, szukających schronienia we Francji, z przeznaczeniem do walki poza jej granicami (9 III 1831 król Ludwik Filip wydał ordonans, tj. edykt królewski powołujący "Legię cudzoziemską dla służby poza granicami Francji, która będzie znana jako Legia Cudzoziemska"). Legia uczestniczyła w budowie i obronie imperium kolonialnego. Jej żołnierze brali udział m.in. w wojnie krymskiej (1853-1856), francusko-włoskiej (1859), w interwencji na rzecz cesarza Maksymiliana w Meksyku przeciwko powstańcom Benito Juareza (1864-1926). Po II wojnie światowej Legia walczyła w Indochinach (1946-1954) i Algierii (1954-1962). Interweniowała w wojnie domowej w Czadzie (do 1970) oraz we Francuskim Terytorium Issów i Afarów (Dżibuti) w 1969 i w zairskiej prowincji Szaba w 1978. Wbrew obowiązującym zasadom Legię wykorzystano do walk na terytorium metropolii (wojna prusko-francuska, tłumienie Komuny Paryskiej w 1871 oraz I i II wojna światowa). Współcześnie Legia to elitarna, bardzo dobrze wyszkolona i zdyscyplinowana formacja wojskowa. Wstępujący do niej najemnik podpisuje kontrakt na 5 lat przewidujący, że przynajmniej przez dwa lata będzie służyć poza terytorium Francji. Po podpisaniu kontraktu legionista ma prawo do zmiany nazwiska i posługiwania się pseudonimem. Żołnierze składają wojskową przysięgę wierności Legii, a nie Francji, zgodnie z dewizą Legia Patria Nostra (Legia jest naszą ojczyzną). Liczy obecnie ok. 8,5 tys. żołnierzy (10 pułków, w tym 4 na terytoriach zamorskich). Cztery pułki Legii wchodzą w skład sił szybkiego reagowania. Część jednostek Legii rozlokowana jest poza Francją: w Dżibuti (Afryka Wschodnia), w Gujanie (Ameryka Łacińska) oraz na Mururoa (Oceania). Jedna kompania przebywa na wyspie Mayotta w archipelagu Komorów na Oceanie Indyjskim. Po zakończeniu zimnej wojny Francja skierowała Legię Cudzoziemską do - operacji pokojowych. W latach 1990-1995 uczestniczyła w dwunastu większych operacjach oraz misjach. Jedną z nich była wojna w Zatoce Perskiej w 1991. Od 1992 bierze udział w misji pokojowej w b. Jugosławii. Kilkakrotnie interweniuje w Afryce, np. w Rwandzie w 1994 oraz w Republice Środkowej Afryki w 1996. Po II wojnie światowej 70% żołnierzy Legii stanowili Niemcy, 20% inne narodowości, a 10% Francuzi. Wiatach dziewięćdziesiątych wzrosła ilość ochotników z Europy Środkowo-Wschodniej, którzy stanowią od jednej czwartej do jednej trzeciej rocznego naboru, kształtującego się w granicach 1200-1400 osób. Stanowią oni po francuskojęzycznej (45%), drugą co do wielkości (ok.23%) grupę w stanic osobowym Legii. Legie Cudzoziemską wzorowaną na francuskiej sformowała Szwajcaria (1885-1861) oraz Hiszpania (1835-1840). Hiszpańską Legię (Legion Extranjera) powołano ponownie w 1920 i wysłano do walki z powstaniem Rilfenów w Maroku. W 1934 tłumiła strajki górnicze w Asturii. W wojnie domowej w Hiszpanii (1936-1939) wystąpiła po stronie rebeliantów gen. F Franco. Po II wojnie światowej zredukowaną liczebnie Legię ulokowano w hiszpańskich enklawach w Afryce Północnej. W ocenach ekspertów wojskowych Legia Cudzoziemska uważana jest za zminiaturyzowany model armii XXI w.

Źródło: C. Mojsiewicz (red.), Leksykon współczesnych międzynarodowych stosunków politycznych, Wrocław 1998.