Dziedziny wiedzy

Najnowsze komentarze

Newsletter

Mahomet PDF Print Email
M

Mahomet (właśc. Muhammad Ibn Abd Allah Ibn Abu Talib) pochodził z rodziny Haszymidów, należącej do plemienia Kurajszytów. Urodził się ok. 570 roku, już po śmierci swojego ojca, Abdullaha, a matkę, Aminę, straci, gdy miał 6 lat. Dorastał najpierw w domu dziadka, Abd al-Muttaliba, a potem wuja, brata ojca, Abu Taliba. W młodości trudnił się pasterstwem, potem handlem. Następnie był pomocnikiem w karawanach podążających do Syrii, co pozwoliło mu zapoznać się z judaizmem i chrześcijaństwem. Dzięki małżeństwu ze starszą o prawie 15 lat Chadidżą Mahomet uzyskał samodzielność finansową.

Około 610 r. przeżył iluminację, objawił mu się Dżibril (archanioł Gabriel), k go do głoszenia zasad nowej monoteistycznej religii. Wobec wrogości mieszkańców rodzinnej Mekki 16 czerwca 622 r. (początek ery muzułmańskiej) wraz z grupą zwolenników uciekł (hidżra) do Jasrib (później Medyny), gdzie zorganizował gminę wyznaniową. Sam zaś stał się przywódcą i naczelnym prawodawcą. Pozyskawszy dla nowej wiary inne plemiona arabskie, ogłosił świętą wojnę (dżihad) z niewiernymi mieszkańcami Mekki. W 624 r. po zwycięstwie pod Badr nastąpił przełom. Po kilku kolejnych bitwach zawarto pokój w 628 r. w AI-Hudaj-biji. Mahomet mógł wkroczyć do Mekki. Skłonił jej mieszkańców do przyjęcia jego wiary, a następnie zjednoczył prawie wszystkie plemiona Półwyspu Arabskiego, czyniąc z Mekki centrum religijne islamu i stolicę nowego teokratycznego państwa arabskiego. Objawienie, które Prorok głosił w Mekce i Medynie zostało spisane dopiero za panowania kalifa Osmana w połowie VII w. i nazwano je Koranem, który stanowi świętą księgę Islamu, podobnie jak dla chrześcijan biblia.

Mahomet

Mahomet jest twórcą jednej z monoteistycznych religii światowych - islamu. Uważał się za proroka jedynego Boga (arab. Allah, zapisywany także jako Allach), który przekazał mu objawienie zawarte w Koranie. Oprócz wiary w Allacha, muzułmanina miała obowiązywać wiara w anioły, księgi objawione (Koran, Stary i Nowy Testament), proroków (od Adama i Abrahama do Jezusa i Mahometa) oraz w życie pozagrobowe. Praktyka życia religijnego opiera się na przestrzeganiu 5 obowiązków (arkan ad-din -"filarów wiary"). Są to:

  1. publiczne wypowiedzenie wyznania wiary w jedynego Boga,
  2. pięciokrotne odmówienie w ciągu dnia modlitwy,
  3. post w miesiącu ramadan,
  4. płacenie jałmużny na rzecz gminy muzułmańskiej,
  5. pielgrzymka do Mekki chociaż raz w życiu.

Wśród wyznawców islamu w VII w., w wyniku sporu o władzę kalifa, doszło do trwającego do dziś rozłamu na szyitów i sunnitów. Ci pierwsi opowiedzieli się za prawem czwartego kalifa Alego Ibn Abi Taliba, brata stryjecznego i zięcia proroka Mahometa oraz jego potomków do sprawowania zwierzchności nad wszystkimi muzułmanami. Efektem było upowszechnienie się w szyizmie mistycyzmu oraz otaczanie kultem imamów, uznawanych za następców kalifa Alego. Drugie ugrupowanie, sunnici, stanowi przeważającą większość (ok. 90 procent) wyznawców islamu. Przeciwstawiając się szyitom, za źródło wiedzy religijnej na równi z Koranem uznają tradycję. Zasady prawa sunnickiego i szyickiego różnią jednak w istocie szczegóły, ale wysiłki teologów muzułmańskich, którzy od XIX w. starają się bezskutecznie pogodzić obie doktryny, są niweczone przez spory polityczne.

Mahomet zmarł nagle 8 czerwca 632 roku i władzę nad państwem przejął wówczas Abu Bakr - jego przyjaciel i teść, ojciec jego drugiej, ukochanej żony, Aiszy.